Zez – heterotropia

FacebookGoogle+TwitterLinkedIn

zez visus optyk suwalkiZez (heterotropia) jest to stan, kiedy przy prawidłowym bodźcu do fuzji, obraz fiksowanego (obserwowanego) obiektu jest obrazowany w dołku jednego oka, a drugie oko jest odchylone o pewien kąt (oś fiksacji nie przechodzi przez obserwowany punkt).

Odchylenie kątowe może następować w różnych płaszczyznach i kierunkach:

– horyzontalnie (esotropia – zez zbieżny, egzotropia – zez rozbieżny)

– wertykalnie (hypertropia)

– skośnie (cyklotropia)zez heterotropia
Wyróżniamy typy heterotropii:

  1. zez towarzyszący,
  2. zez porażenny.

 

Zez towarzyszący – we wszystkich kierunkach patrzenia odchylenie oka zezującego jest stałe.

zezie porażennym obserwujemy zmianę kąta zeza w różnych kierunkach patrzenia. Ponieważ ten typ zeza jest wywołany dysfunkcją mięśnia lub porażeniem nerwu któregoś z mięśni okoruchowych, kąt zeza narasta, gdy pacjent patrzy w kierunku działania porażonego mięśnia.

 

Heterotropię towarzyszącą możemy również podzielić ze względu na czas występowania. Wyróżniamy:

– zez stały, gdy oko zezujące jest stale odchylone, nie występują okresy obuocznej fiksacji;

– zez okresowy, gdy pojawiają się okresy obuocznej fiksacji naprzemiennie z okresami jednoocznej fiksacji.

zez wrodzony (od urodzenia)

zez nabyty, czyli taki, który pojawił się w pewnym momencie życia.

 

Zez wiąże się z sensorycznymi procesami adaptacyjnymi, które można podzielić na występujące jednooczne:

– ekscentryczna fiksacja[1],

– niedowidzenie[2] (ambliopia);

oraz występujące obuocznie:

– anomalna korespondencja siatkówkowa[3],

– tłumienie[4] (supresja).

 

Przyczyn występowania zaburzeń widzenia obuocznego jest wiele. Dokładniejsze ich poznanie pozwoliłoby na skuteczniejsze korygowanie i leczenie, jednocześnie mogłoby zapobiec skomplikowanej korekcji i zabiegom operacyjnym, być może można by było ograniczyć ich występowanie.

 

[1] Ekscentryczna fiksacja – powstaje w momencie, gdy obszar siatkówki korespondujący z centrum dołeczka oka prowadzącego jest oddalony od anatomicznego środka swojego dołeczka o odległość odpowiadającą kątowi zeza; jest to „fałszywy dołeczek”;

[2] Niedowidzenie (ambliopia) – jest jednoocznym obniżeniem ostrości wzroku, mimo optymalnej korekcji i przy braku zmian patologicznych w gałce ocznej i na drodze wzrokowej;

[3] Anomalna korespondencja siatkówkowa – dołeczki plamek obu oczu tracą wspólną wartość kierunkową, a miejsce ekscentrycznej fiksacji oka zezującego przyjmuje wartość kierunkową dołeczka oka prowadzącego i współpracuje z nim; dołeczek oka zezującego jest hamowany;

[4] Tłumienie – utrata percepcji obserwowanych obiektów w polu widzenia jednego oka, przy obserwacji obuocznej. Związane jest z hamowaniem na poziomie kory mózgu. Tłumienie fizjologiczne pojawia się poza przestrzenią Panuma, tłumienie patologiczne związane jest z nieskorygowaną wadą wzroku lub tropią.

 

 

Źródło: „Uczenie proceduralne u osób z zaburzeniami widzenia obuocznego”, B.Pakuła

Brak możliwości komentowania